من غـیورم به خـدا ناله به ذلّت نکشیدم            پـسرم ذبـح شد از حرمله مـنّت نکشیدم

گلوی اصغر و بازوی مرا تیر به هم دوخت            تیر را از گـلوی دوخـته راحت نکشیدم

تیر شرمـندۀ من شد، عـمر سعد ولی نه            چه بلاها که از این حجم قساوت نکشیدم

چشم من خورد به چشمان رباب آه کشیدم            آه از هیچ کس اینطـور خجـالت نکشیدم